Poetyczność

C h ł o p s k a    p o e t y c z n o ś ć

 Siedzą  chłopiska
Siedzą
Zimą wietrznistą
Siedzą chłopiska
Siedzą
Na ławach w karczmisku
Siedzą chłopiska
Siedzą
Nad kuflami piwska
Gorzałką grzeją gardła
By gadka w nich nie zmarła
Szpyrka smażona korniszon
U palców zgrzebnych wiszą
Siedzą chłopiska
Siedzą
Do wiosny tak posiedzą
Poeci jak jeden chłop

Taka ich zawziętość
Takie coroczne pisanie
Starej od nowa księgi
Ta z ziemi wyssana
Zadana gruchaniem gołębi
Chłopska poetyczność

 Wylana dłonią dzwonów
Sączona jesiennym smutkiem
Unosi się z zagonów
Jak polnych kwiatów bukiet
Chłopska poetyczność

Na progu się czai domu
Na polu gania po rżyskach
Nie przepuści nikomu
Na karku siedzi chłopiskom
Wioskowa poetyczność

Chłopska poetyczność
Wyorana w znoju
Chłopska poetyczność
Cieknie z żyznych wymion
Rankiem u wodopoju
Ktoś ją z szuwaru wyjął

Siedzą siedzą chłopiska
Nad kuflami piwska
Gorzałką gardliska płuczą
To jeden to drugi
Poema iska
Wydłubie
Niedługi
Bo mu siedzi  w czubie
Poemat chłopskiej gadki
Kraszony wrzawą rechotu
Jak dąbczak twardy
Z leśnego ciągniony soku
Znaleziony przy barci

Poema płyną
Jeden i drugi
Z własnego wyssane zagonu
Koła je wyszeptały młyna
Wyorano pługiem

Kobyłka
Zwierze poetyczne
Nocnym koniokradom
Pogroziła ślicznie
Cios zadaje zadem
Stanęła dęba
Po prostu
Dała po zębach
Bo na mostku
Diabeł straszy
A złodzieje
Nie wiedzieli
Już jest razem
Z gospodarzem

U sąsiadów
Na weselu
Starą wiedźmę
Diabli wzięli
Wzięli diabli
I ponieśli
Teraz zięć się
Z tego cieszy

A we młynie
Córa głucha
Z tego słynie
Że z nią grucha
Co we młynie mieli ziarno
Taki los młynarza marny

Cały wór się sypie
Najlepszego kruszcu
Zanurzone wiejskie życie
W poezji  po uszy

Ziemia mać
Wzbiera ziarnem
Boś ty chłopem
Nie na darmo
Ziemia macierz
Wzbiera wierszem
To są chłopskie
Twoje piersi 
Dano ci te łany żyzne
One goją twoje blizny
Blizny z wieków
Chłopskie rany
Byś na powrót był człowiekiem
Byś na włókach swych był panem
To i cię poezja kocha
To i ciebie zwieńczy wieniec
To otula miąższ bogaty
Z ducha ziemi i korzeni
W jedno wszystko się zaplata

Duszę ci przesącz
Z twojej ziemi rosa
W poetę cię mieni
Płynie u podłoża
Płynie od podziemi
Tak ci w duszę wrosła
Ta poezja prosta